Mijn site heeft op dit moment twee doelen. Er is een overzicht van mijn werk op de Home / Info page en een verzameling ander materiaal op het Neuroscience log. Deze paginas zijn in het Engels. Er is ook een persoonlijk lifelog in het Nederlands voor familie en vrienden.
Neem, betreffende alle bestanden die hier gedownload kunnen worden (inclusief het design van de site zelf) alstublieft het volgende in acht:
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
Gisteravond terug van de conferentie in Lausanne: ECVP'10. Een paar inspannende en inspirerende dagen. Het was bovendien ook vaak gezellig en we hadden nog tijd om een beetje van de omgeving te genieten. Met de science zal ik jullie niet vermoeien, maar hier is wel een beetje de sfeer:
Afgelopen vrijdag werd Hubert in IJmuiden beëdigd als loods. Een doel waar hij al jaren naar toe werkt en nu behaald heeft. Daar wilde ik natuurlijk bij zijn. Ik kon mooi met Pa & Ma meerijden op de terugweg uit hun vakantie. Ik had nog een dagje Groningen voor het feestje en een dagje IJmuiden er na. Zondag moest ik al weer op de trein.
Afgelopen weekend waren Marleen en Marcel hier op bliksemvakantiebezoek. We hebben vooral in de stad gerelaxt in de bloedhitte, hoewel de wandeling door het bos naar het nieuwe lab misschien wel wat verkoeling bracht. Vrijdagavond kwamen ze aan en zondagmiddag reisden ze weer af. Een soort van hoogtepunt was om op het terras van Bistro Early de wedstrijd Duitsland-Uruguay te zien - uiteraard omringd door Duitsers. Men verwachtte van ons erg pro-Duitsland te zijn (ze zouden dan ook voor NL juichen, de volgende dag), maar dat lukte toch niet zo makkelijk. Marleen had eerder pech, toen ze op de Dag van de Arbeid hier kwam om te shoppen en alles dicht was. Nu had ze geluk, het was Drei Tage Marburg en de markt stond steeds vol met biertenten en lallende mensen. Het was leuk en goed ze ook eens hier te hebben en wat van mijn dagelijkse leven te kunnen delen.
De laatste tijd schrijf ik hier niet meer zo veel. Ik ben nog onder de indruk van alles en daarnaast beweeg ik me wat meer op Twitter. Ondertussen heb ik een paar filmpjes verzameld van dingen in de natuur die ik tegenkwam en gaaf vond. Daar heb ik nu een soort mini natuurfilm van gemaakt.
Spreek zelf het commentaar er bij in:
"Soms gaat het er gewelddadig aan toe - en ben je blij dat je een thuis hebt om te schuilen. Maar dan zie je dat dingen ook weer verder gaan. Muizen zijn op zoek naar voedsel. Een moedereend probeert haar jongen aan dezelfde kant van het hek te krijgen, terwijl ook braamstruiken zich moeizaam voortplanten. Even verderop sjort een mier eindeloos aan een stuk hout. En een buizerd negeert onverstoorbaar de aanvallen van een kraai."Of iets dergelijks.
Het is mei. Al het leven bloeit weer op, maar ik voel me leeg van binnen, verdoofd. Dat komt omdat het sinds een paar dagen uit is met Roos. Inmiddels zit ik weer in Marburg en probeer aan de slag te gaan. Het lukt nog niet zo.
Het zou een nieuw begin kunnen zijn. Over een paar jaar zie ik misschien dat ik hierdoor sterker wordt. Een van mijn twee plantjes had ik voor dood achtergelaten toen ik naar Den Haag ging. Nu ik hier weer was bleek dat het hem gelukt was twee nieuwe takjes boven de bodem uit te steken. Het is mijn plan om nu toch eens wat potgrond of pokon te kopen, zodat het ding blijft leven en misschien sterker wordt. Ik moet dat doen, ook als voorbeeld voor mezelf.
Op dit moment klopt er niets. Ik moet mijn leven opnieuw indelen en uitvinden. En ook nieuwe bezigheden vinden, doelen misschien. Er zijn veel herinneringen, foto's enzo in huis die op dit moment pijnlijk aanvoelen, terwijl ze gaan over de vrolijkste dagen met Roos, misschien wel de beste tijd van mijn leven.
We houden nog wel van elkaar, maar voor haar was dat niet meer genoeg. Er was nog maar weinig passie, en wel af en toe onze onenigheden. En vooral ervaarde Roos dat ze sterker was als ze alleen was, dat ze dan meer in het leven stond en uit het leven haalde. Voor mij was dat eerder andersom, dus ik nam de negatieve dingen op de koop toe, maar het kan natuurlijk niet van een kant komen. En omdat ze zo zeker van haar zaak was, heb ik dit keer niet meer geprobeerd haar over te halen het toch nog eens te proberen.
We hadden ook nog wat plannetjes, het Pieterpad uitlopen en samen in een wereldstad als Berlijn of Londen opnieuw beginnen, en ik had een spaarpotje met geld voor een vakantie in Ierland of Scandinavië. Daar komt nu allemaal niets meer van. Het hele privé deel van mijn toekomst is weggevallen.
Nu ik daar de minste kracht voor heb moet ik dat doen wat ik niet wil: opnieuw beginnen...
Lena Meyer-Landrut is de Duitse inzending voor het Eurovisie Songfestival. Beter dan de Nederlandse... maar dat was ook niet zo moeilijk. Het liedje hoor je overal en Lena zelf komt ook af en toe op tv, hoewel ze zich ook voorbereidt op het eindexamen ("Abitur" is toch eindexamen?).
Toch leuk, zo'n bos. Vanochtend werd ik bekeken door deze bosmuis, maar ik keek lekker terug!
Vanochtend heeft ze de thuisreis weer aanvaard, maar nichtje Brenda was hier op bezoek. Op de avond van aankomst hebben we het al bijna verplichtte/traditionele bezoek aan de Dromedar afgelegd. Gisteren heb ik 's ochtends wat thuis gewerkt en daarna zijn we bij het slot geweest, via een wandeling langs de Kaiser Wilhelm turm naar mijn werk gegaan (toch zo'n 10 km door de heuvels gelopen) en 's avonds heb ik curry gemaakt. Ik heb haar niet alleen Marburg laten zien, zij heeft mij ook foto's van Christa en Mark's bruiloft laten zien en foto's van Joshua. Dus meteen ook een update recente familiegeschiedenis, erg leuk!
Gisteravond was het een niet zo doorsnee wandeling naar huis. Eerst zag ik een ree in het bos bij de Römerweg. Later, toen ik bijna thuis was zaten er aan de overkant van de weg twee duiven op de stoep die niet weg gingen toen ik er aan kwam. Eentje zag er wat rommelig uit; er zaten hier en daar wat veertjes los. Bij nadere beschouwing was dat een vrouwtje en de andere duif een mannetje. Waarschijnlijk was ze aangereden en kon niet meer vliegen. Om ze wat te beschermen heb ik ze een heg in gejaagd. Dat ging gepaard met een angstig gepiep. Ik vroeg me nog af of het de duiven waren die vlak bij mijn raam met Schlossblick een nestje hebben.
Vanochtend hoorde ik daar een vogel aan komen vliegen en die zat ook luid te roeken. Toen ik mijn rolluik opende zag ik echter een rare vlek op het wegdek, beneden. Op weg naar huis ben ik daar langs overgestoken. Er zat ook geen enkele duif in de heg of in de tuin daarachter. En die vlek bestond voornamelijk uit veren, bloed en ingewanden...
Ik stel me zo voor dat het mannetje weer op het nestje is gaan zitten (ligt nog geen ei in, denk ik) en dat het vrouwtje er achteraan wilde. Daarvoor moest ze de straat over, en zonder vliegkunst had ze toen vrij snel een twee aanrijding te pakken. Ik weet het dus niet helemaal zeker, maar het ziet er naar uit dat de duifjes bij mij raam weg zijn. Op de foto de twee duiven, nadat ik ze een keer had opgeschrikt toen ik thuiskwam en het rolluik opendeed.
Update: vanochtend zat er een extra duifvormige vlek op het wegdek (zie foto). Het lijkt erop alsof de doffer zijn tortel niet achter kon laten en daardoor ook geslachtofferd is. Tragisch. Ik ben er van overtuigd dat dat in die duiven-hersentjes ook gepaard ging met allerlei duiven-emoties. In hoeverre die op mensen-emoties lijken weet ik niet, maar gelijkenis met mensen is gelukkig geen maatstaf voor waarde, dat zou onlogisch zijn. Overigens zijn het niet de duiven bij mijn raam, die zitten er nu allebei weer, en ondertussen hoor ik continu de auto's voorbij rijden.
Update 2: Achteraf zou het ook kunnen dat de plak duif los is geraakt en een meter verderop weer aangestampt is door auto's.
